На денешен ден, 14 октомври 1915 година, Бугария обяви война на Сърбия.
Тоа не беше война за освоюване, туку борба за освободуване на своите брака во Македония, кои со години живееле под сръбска окупация и забрана на бугарския язик.
Бугарската армия, водена од генерали родени во Македония, тргна со една цел –
да я врати слободата на своите родни места и свойот народ.
Командант на 1-та армия беше генералот Климент Бояджиев од Охрид,
на 11-та Македонска дивизия – генералот Кръстю Златарев, исто така од Охрид,
а мегу найвлијателните команданти беше генералот Александър Протогеров, кой повторно чекореше по улиците на својот роден град – овојпат како освободител.
Во редовите на бугарската армия служеле и други синове на Македония:
генералот Григор Кюркчиев од Прилеп, генералот Христо Бурмов од Гевгели,
генералот Васил Златаров од Щип и полковник Борис Дрангов од Скопие, наречен од войниците „Учителот на бугарскиот войник“.
Под нивна команда, бугарските сили во првите недели од войната я разбиле сръбската армия и ги освободиле градовите Куманово, Велес, Прилеп, Щип и Скопие.
Народот ги дочекал своите войници со солзи, радост и песни.
Така, на 14 октомври 1915 година, започна една од найславните страници во историята на Бугария –
денот кога синовете на Македония се вратия дома, за да я донесат слободата.
