По появувањето на Бугарското знаме и „вредените чувства“: Кои всушност има проблем?
По појявуването на бугарското знаме во Велес, се отвори бран на реакции, обвинувана, навреди и „патриотски“ изливи од сите страни.
Но, да я кажеме вистината право: ова не е проблем на знамето. Ова е проблем на комплексите.
Да бидеме искрени:
Колку полошо можат да бидат односите мегу Скопие и София од тоа што веке се?
Ова не ги расипа односите. Ова само ги разоткри.
1. „Да не се изложиме пред странците!“
Типична балканска болка.
Но што точно виде светот?
- Симбол
- во град со силна бугарска историска мемория
- кои некои сака да я сокрие, а некои сака да я врати
Тоа е факт, не провокация.
Ако факт те нервира – проблемот не е во фактот.
Проблемот е во тоа што сакал си да го заборавиш.
2. „Ова ке влияе на изборите!“
Не. се виде дека не е така
Лугето таму одамна се втврдени.
- Тие што ке гласаат за „внатрешна држава“ ке гласаат.
- Тие што ке гласаат против – ке гласаат.
- Кои решил да не гласа не отиде
Знаме не менува карактер.
Менува само наратив, и тоа кога тои е граден на страв.
3. Повеке боли тоа што знамето потсети на заборавено минато
Во Велес бугарското знаме не е туго.
Било е таму, е таму, и ке биде таму.се вее во центарот на градот
Не затоа што некои го „донесол“.
Туку затоа што историята на Велес не почнува вчера.
4. Проблемот е во потребата да се крие сопствениот корен
Затоа реакциите се хистерични.
Не затоа што „некои провоцирал“.
Туку затоа што некои се сети кои е.
И тоа боли само оние што сакаа да го заборават.
5. „Што ке каже Европа?“
Добро.
Да прашаме:
Со кои пасош повеке од 200.000 луге од овде патуваат низ ЕУ?
Со бугарски.
И сега паника од едно знаме?
Не е проблемот знамето.
Проблемот е лицемерието.
Заклучок
Овои случаи не отвори рана.
Туку покажа рана што одамна постои.
Не ни треба скандал за да се сетиме кои сме.
Треба ни храброст да не лажеме себе си.
