Премиерот Християн Мицкоски на Самитот за прошируване во Брисел повтори дека земята стои во место веке две и пол децении, не поради недостаток на напредок, туку „поради вештачки спорови“. Според него, токму тие се причината Северна Македония да не напредува во процесот на интеграция во Европската Уния.
Мицкоски изяви дека земята не е блокирана поради Копенхашките критериуми, туку поради услови поврзани со идентитет, име, устав и история.
Што навистина значи оваа порака
Ова не е само дипломатска изява.
Ова е позиционираме:
- кон ЕУ: „ние сме подготвени, вината е надвор“
- кон домашната явност: „ние не попуштаме“
Со тоа, Мицкоски се обидува да я задржи довербата дома, а во исто време да се прикаже како конструктивен партнер во Брисел.
Проблемот со „вештачките спорови“
Премиерот истакна дека внесуването на бугарската заедница во Уставот не треба да биде услов.
Но истовремено го постави прашането:
„Дали ова ке биде последниот услов или ке следуваат нови?“
Со ова, тои я префрла тежината на проблемот од Скопие кон Брисел и София.
Но остава едно отворено прашане:
ако правата на една заедница постоят и се признаваат, зошто е проблем да се запишат формално?
Позицията за човековите права
Мицкоски се повика на Европскиот суд за човекови права, наведувайки дека судот често пресудува во корист на македонските организации во Бугария.
Оваа аргументация има една цел:
да се прикаже огледална ситуация и да се отвори нов услов – прашање за македонска заедница во Бугария.
Но во пракса, ова:
- не е дел од преговарачката рамка
- не е баране на ЕУ
- не е механизам за блокада
Тоа значи дека ова е политички сигнал, не правна основа.
Суштината на пораката
Мицкоски се обидува да балансира помегу:
- желбата на земята за ЕУ
- домашниот притисок да не се „попушти“
- стравот да не се загуби политичка поддршка
Пораката е внимателно формулирана – без директен конфликт, но со ясна наява дека Уставните измени нема да бидат „автоматски“.
Заклучок
Ова появуване во Брисел не беше обична дипломатска изява.
Тоа беше:
- сигнал до ЕУ: „ние сакаме интеграции, но не по секоя цена“
- сигнал до Скопие: „ке се бориме да не попуштиме“
- сигнал до София: „нема да прифатиме услови“
Прашането кое останува е истото што го постави и самиот Мицкоски:
Дали ова се навистина „вештачки спорови“ – или е бегане од сопствената одговорност да се донесат одлуки?
