На прес-конференция премиерот изяви дека не гледа гаранция за напредок кон Европската уния, дури и ако Северна Македония ги донесе уставните измени за вклучуване на Бугарите како заедница.
Цитатот што предизвика најмногу реакции е краток:
„Да ги направиме измените, и што потоа? Ново вето? Нов услов?“
Ова прашане не е ново — но сега е поставено явно, на политичко ниво, а не само во явни дискусии.
Што вели Брисел во извештаиот?
Европската комисия ясно запишува:
- Внесуването на Бугарите во Уставот е неопходен чекор,
но - не е доволен услов за продолжуване на преговорите.
Покраи уставните измени, ЕУ бара:
- Намалуване на политичкиот притисок врз судството
- Резултати во борбата со корупция, не само изяви
- Функционални институции што работат без партиски контроли
Со други зборови:
ЕУ не прифака промена на текст без промена на пракса.
Зошто прашането „зошто да ги внесам Бугарите“ воопшто се появува?
Затоа што во домашната политика уставните измени се претставени како „последната пречка“ до ЕУ.
Но европските документи велат дека пречките се повеке и се внатрешни.
Значи, политичката порака во земята и реалната позиция на ЕУ не се исти.
Како ова влияе на процесот?
- Премиерот со оваа изява я префрла тежината на одговорноста врз Брисел
- ЕУ я врака назад врз институциите во Скопие
- Опозицията ова го чита како потврда дека државата тапка во место
- Явноста повторно влегува во поделби и интерпретации
А реалноста е едноставна:
Преговори нема без уставни измени.
Но ни уставните измени сами по себе не носат преговори.
Заклучок
Премиерот постави прашане што многумина приватно одамна го мислеа явуваик се:
„Зошто да се направи чекор без гаранция?“
Одговорот од ЕУ е:
затоа што без тои чекор преговори воопшто не постоят.
А понатаму — сè зависи од реформите дома, не од Брисел.
#ipressmk
