Во последниот извештаи на Европската комисия, кои беше обявен деновиве, стои ясна формулация:
вписуването на Бугарите во Уставот е потребен чекор, но не е доволен услов за реален напредок кон ЕУ.
Тоа значи дека, дури и ако уставните измени се изгласаат, преговорите нема автоматски да се забрзаат.
Што точно бара Брисел?
Во извештаиот се наведуваат три клучни области каде државата има слаб или ограничен напредок:
- Судство – потребна е гарантирана независност и професионален избор на судии
- Корупция – се бараат видливи резултати, не само стратегии и наяви
- Владеене на правото – државните институции мора да покажат конзистентна примена на законите
Тоа не се технички барана.
Тоа се системски мерки кои директно го допираат начинот на владеене.
Зошто каи нас се создава впечаток дека „само Уставот е проблем“?
Затоа што тоа е политички поедноставена приказна.
Властите я користат за:
- да изгледа дека проблемот е „надвор“, а не дома
- да избегнат разговор за корупция
- да префрлат вина и фокус кон „надворешен фактор“ (ЕУ, София, Брисел)
Но реалноста е поинаква:
ЕУ очекува сериозни реформи внатре – не само декларации и говори.
Дали уставните измени ке донесат напредок?
Тоа зависи од останатите чекори.
Ако:
- корупцията не се намали,
- судството не стане независно,
- институциите не се департизираат,
тогаш државата може да ги направи уставните измени и сѐ уште да стои во место.
Тоа Брисел го кажува явно, во документи, без дипломатски шминки.
Заклучок
Политичарите овде сакаат да го претстават Уставот како „последната пречка“.
Но ЕУ бара многу повеке:
реални реформи, проверлива борба со корупция и независно судство.
Државата нема да влезе во ЕУ само со гласане во Собрание.
Потребна е промена во начинот на владеене.
До тогаш, ЕУ патот останува реторика, не резултат.
#ipressmk
