Во мегународната политика не е важно што се зборува по пресконференции, туку кой со кого влегува во реални разговори.
Последните сигнали од Вашингтон покажуваат ясно едно: България се гледа како сериозен и предвидим партнер, а други на Балканите – не.
Доналд Тръмп не гради односи преку празни фрази. Тои работи со држави кои:
- имаат ясна позиция,
- не играат ,
- и можат да носат одговорност.
България – стабилен фактор
България, како член на НАТО и ЕУ, со утврдена институционална линия и предвидимо однесуване, останува во фокусот на Вашингтон.
Контактите и сигналите се на државно ниво и се читаат како доверие, а не како гест на учтивост.
Румен Радев, без разлика на внатрешнополитичките спорови, претставува држава што е дел од западната безбедносна архитектура.
Ова е факт, а не мислене.
А Скопие?
Во Скопие постояно се зборува за „приателство“ со САД.
Но приателството во геополитиката не се мери со зборови, туку со:
- участие,
- доверие,
- и место во реалните формати.
Християн Мицкоски може да зборува колку сака за стратегиски односи, но без ясна надворешна линия и без решени внатрешни противоречия, зборовите остануваат празни.
Разликата е видлива
България е дел од архитектурата на безбедноста.
Северна Македония уште бара каде стои.
Сърбия балансира мегу сите и затоа не е никаде.
Вашингтон го гледа тоа трезвено.
Нема сентимент. Има интерес.
Заклучок
Во политиката нема покани „од лубезност“.
Има сигнали, тежест и доверие.
България е внатре во разговорот.
Скопие засега е само во приказките.
И тоа не е навреда.
Тоа е реалност.
