Вчерашното изказване на Гордана Силановска внесе нов жанр во македонската политика.
Не анализа.
Не план.
Туку епска поема.
Одеднаш државата не преговара со ЕУ,
туку чека Одисеи.
Македония како Пенелопа – вечната ткаячка
Според новата нарация, Македония не треба да биде Пенелопа што ткае и расплетува Устав додека го чека Одисеи.
Само што некои заборави да каже колку долго трае ова чекане.
Пенелопа во митот чекала 20 години.
Каи нас – одамна сме я поминале таа броика.
И додека ткаеме уставни измени:
- еднаш „последни“,
- вторпат „технички“,
- третпат „неминовни“,
се поставува едно логично прашане.
А може Одисеи и да не сака да се врати?
Што ако проблемот не е Пенелопа?
Што ако Одисеи едноставно си му убаво таму каи што е?
Во митот Одисеи се бори со чудовишта за да се врати дома.
Во нашата верзия:
- никои не гледа чудовишта,
- никои не брза,
- и секогаш има уште едно „само ова и готово“.
Можеби Одисеи не доага затоа што:
- не гледа пристаниште,
- не гледа ясна карта,
- и не гледа краи на ткаенето.
Омир како алиби
Наипрактичното во целата приказна е што митологията стана алиби.
Кога нема одговор:
- цитираш епос.
Кога нема рок:
- раскажуваш сага.
Кога нема стратегия:
- повикуваш Омир.
Само што Брисел не чита епови.
Таму не се импресионираат од метафори,
туку од одлуки.
Уставот – не е платно, туку темел
Уставот не е платно за бескраино ткаене.
Тои е темел.
А држава што постояно го преместува темелот,
на краиот се чуди зошто куката ѝ се клати.
Не затоа што некои я мрази,
туку затоа што не знае што сака да биде.
Заклучок
Ако навистина сме Пенелопа,
тогаш треба да престанеме да ткаеме ноке.
А ако навистина го чекаме Одисеи,
тогаш треба да се запрашаме:
👉 а дали Одисеи воопшто сака да се врати,
или само ние сакаме да веруваме дека е на пат?
Затоа што Европа не е мит.
България не е епизода.
А Уставот не е поема.
И колку подолго я раскажуваме приказната,
толку повеке ризикуваме
да останеме само фуснота во туг епос.
