Премиерот Християн Мицкоски често зборува за „стратегическо партнерство“ мегу Северна Македония и САД.
Зборовите звучат убаво.
Реалноста, мегутоа, оди во друга насока.
Кога се формираат реалните формати за сигурност и геополитика, Северна Македония не добива покана.
Каде е разликата?
Во исто време кога Скопие зборува за блиски односи со Вашингтон:
- България е поканета во клучни разговори
- и наивисокиот представник во Советот за Газа е бугарски дипломат – Никола Младенов
Ова не е случаиност.
Ова е ясна геополитичка порака.
Стратегията се мери со покани, не со изяви
Во мегународната политика нема „добри намери“ без тежина.
Нема партнерство што се мери со говори на прес-конференции.
Има едно просто правило:
или си на масата, или си дел од менито.
Кога држава тврди дека е стратегически партнер, а:
- не учествува во клучни формати,
- нема свои луге во одлучувачките тела,
- и не добива директни покани,
тогаш зборуваме за илюзия, не за стратегия.
Македония и заблудата
Прашането што ретко се поставува явно е едноставно:
👉 до кога народот во Македония ке живее во заблуди, слушаики приказни за партнерства што не се потврдуваат со дела?
Зошто ако не си присутен кога се носат одлуките,
ти само ги прифакаш последиците.
Западен Балкан: кои е внатре, кои е надвор
Од Западен Балкан, реалноста е ясна:
- Сърбия балансира, но е надвор од клучните западни формати
- Босна и Херцеговина е заробена во внатрешни кризи
- Северна Македония зборува за стратегическо партнерство, но останува без столче
Во исто време, България е част од архитектурата, не од чекането.
Заклучок
Стратегически партнер не е онои што наигласно зборува за приятелство.
Стратегически партнер е онои што:
- е поканет,
- учествува,
- и има свои глас кога се одлучува.
Сѐ друго е политичка утеха за домашна употреба.
А геополитиката не простува утехи.
Таа признава само присуство и тежина.
