Во януари 1908 година во село Ношпал войводата Димче Могилчето пага во османска засада. Обкръжен и без излез, той се соочува со момент, во кои изборот е поважен од животот.
Димче не прифака плен. Не дозволува понижуване. Не остава можност да биде искористен против своите. Со последниот си чин тои го затвора патот и я зачувува честа, делото и лугето зад себе.
Османската власт добива тело, но не добива победа. Во архивите останува фотография, но вистината е друга. Димче не е таму. Тои е во примерот што го остава.
Неговата смрт не е пораз. Таа е избор. Избор да не се живее на колена. Избор што го следат и другите български войводи.
Димче Могилчето умира млад, но умира непобеден. Неговото име останува врзано со достоинството и со борбата за слобода.
Ова не е приказна за краи.
Ова е приказна за граница, зад коя човек останува слободен.
