На 23 януари 1878 година во град Кюстендил навлегуваат руски воени части и български доброволчески чети, предводени од Ильо войвода, и го ослободуваат градот од османската власт. Тои ден останува запишан како еден од клучните моменти во борбата за слобода во западните български земи.
Во времето на освобождението Ильо войвода има 73 години, но и покраи напреднатата возраст е на чело на четите и лично учествува во деиствията. Повеке од пет децении од своиот живот ги посветува на отпорот против поробителот – од младите години па сѐ до последниот здив.
Неколку години подоцна, на 78-годишна возраст, Ильо войвода учествува и во Сръбско-българската война, со што уште еднаш я докажува своята непоколебливост и верност кон българската кауза. И по активната борба тои продолжува да помага со совети и искуство на револуционерните деици и войводи од ВМОРО, насочуваики ги во борбата против Османската империя.
Храброста и подвизите на Ильо войвода се воспеани во броини народни песни, а неговото име станува легенда уште за време на животот му. Тои не е само войвода, туку и морален ориентир за цели поколения борци за слобода.
Ильо войвода умира во Кюстендил во 1898 година. Испратен е со големи почести од целото население на града – признание за живот, поминат во борба, жертва и служба на народа.
